Maandbrief September 2022

Maandbrief september  2022

Hier kunt u de brief downloaden

“Hoe Warm het was en hoe Ver”

Wandelend in Oost-Friesland (Noordwest Duitsland, Oostelijk van Groningen) hebben Gerrit en ik bovenstaande

verzuchting, die u natuurlijk herkend hebt uit de Camera Obscura van Nicolaas Beets, af en toe wel geslaakt.

We zullen niet de enigen zijn, voor wie het wel wat minder warm had gemogen, al is een verregende vakantie natuurlijk ook niet fijn. Maar nu is het dan weer september en de vakantieperiode is voorbij. Na twee maanden zomerdiensten gaan we weer beginnen met een nieuw seizoen. Zoals de laatste tijd gebruikelijk is zal er twee maal per maand een gezamenlijke dienst zijn: de tweede zondag van de maand een kwartetdienst, met Doopsgezinden, Huiskamergemeente en Remonstranten, de vierde zondag van de maand een triodienst, waar de Remonstranten niet aan meedoen. In het overzicht van de diensten wordt dit steeds duidelijk aangegeven.

Ook de literatuurkring gaat weer beginnen. Mocht u daar aan mee willen gaan doen, meldt u dat dan even bij ds. Peter Korver.

In augustus is in een zomerdienst gecollecteerd voor de Vrienden van Naarderheem. De opbrengst was € 81,05. Dank aan ieder die daaraan heeft bijgedragen.

 

Ten slotte: Gerrit en ik waren half augustus een dag of tien in Duitsland, in een gebied dat weliswaar veel op Nederland lijkt, maar toch anders is. Bij een van de kopjes koffie die we er nuttigden kregen we een koekje dat verpakt was met een tekst die tot nadenken stemde. Ik maak u daar graag deelgenoot van:

 

                                                                       Marijke Katerberg-Muns

  

Onze aarde, zij is alles wat we hebben

De vakanties lopen ten einde, de scholen in onze regio zijn deze week weer begonnen. En velen hebben voor het eerst in drie jaar weer ouderwets op vakantie kunnen gaan, want er waren geen corona-beperkingen meer. Maar een zorgeloze zomer werd het niet. Naast de oorlog in Oekraïne en de sterk oplopende energie- en voedselprijzen kampten we in Europa met de ergste droogte in 500 jaar. Hitte, droogte en bosbranden baren ons steeds meer zorgen. Klaagden we in het verleden nog wel eens over verregende vakanties, nu snakken we naar een bui. De rivieren staan bijkans droog. Niet alleen in Nederland is dat zo, maar in heel Europa. Ook in andere werelddelen doen de gevolgen van de klimaatsverandering zich voelen. En hoezeer velen zich ook verzetten, er zullen pijnlijke maatregelen nodig zijn om de natuur te herstellen en de planeet bewoonbaar te houden.

Wij, in onze tijd, zijn niet de eersten die beseffen hoe kwetsbaar onze aarde is. Een halve eeuw terug deden de eerste maanreizigers dat al toen zij vanuit het donkere en doodse heelal die kleine aarde zagen oplichten. Er zijn sindsdien ook vier Nederlanders geweest die als astronaut voor een zekere tijd buiten de aarde verkeerden. Een van hen was André Kuipers. Hij verbleef in 2011 maar liefst 193 dagen in ruimtestation ISS. Het was een indrukwekkende ervaring voor hem. Hij zag onze planeet van buitenaf en dacht: “Dat is nou de planeet waar ik op woon, dat is waar al die miljarden andere mensen met elkaar samen leven, samen werken, ook samen oorlog maken en samen de aarde aan het onleefbaar maken zijn. Zie nou toch, dat kleine bolletje, beeldschoon, en in zachte kleuren blauw en groen en tegelijk zo kwetsbaar en nietig in dat grootse en doodse heelal. Toen ik in het ruimte station een baan om de aarde draaide, had ik pas echt door, dat we deel zijn van iets veel groters: Het is werkelijk een kosmisch gevoel dat je dan overvalt. Ineens weet je dat je onderdeel bent van een stel bollen die om elkaar heen draaien en dat je dus deel bent van een zonnestelsel. In de ruimte kom je er achter dat wij mensen bij uitstek aardbewoners zijn. Paradoxaal genoeg voel ik me dus nog meer verbonden met de aarde als ik er even niet ben. Zodra ik geland ben zoek ik de geur, de geluiden en de schoonheid van de natuur op, zodat ik thuis kom – op deze planeet én in mezelf. Ik ben ook bezorgd: als je in de ruimte recht naar beneden kijkt, lijkt de aarde spectaculair, met geweldige kleuren. Zodra je erlangs kijkt, zie je een zwart heelal, een dunne dampkring – en dan voel je de kwetsbaarheid. De aarde is heel kwetsbaar, heel beperkt en beschadigd. De blik van buitenaf op onze prachtige planeet doet ons beseffen: dit is alles wat we hebben.”

  1. Peter Korver

 

Komende diensten (in de Majellakapel, tenzij iets anders bij de dienst vermeld):

4 september: op deze eerste zondag na de zomerdiensten gaat ds. Peter Korver voor. Marcus van der Heide bespeelt het orgel.

11 september: dit is een kwartetdienst in de Remonstrantse kerk. De voorganger is door ons uitgenodigd: Martijn Rozing. Martijn Rozing loopt momenteel stage in de Remonstrantse kerk.

18 september: deze zondag begint de vredesweek. Joke Werner-van Slooten gaat voor. Marcus van der Heide bespeelt het orgel.

25 september: een triodienst in de Doopsgezinde kerk. Onze afdeling heeft daarvoor Cathrien Roolvink als voorganger uitgenodigd.

2 oktober: ds. Peter Korver gaat voor. Marcus van der Heide bespeelt het orgel.

 

 

Koffiedienst met als opmerking: de mensen die “deurdienst” hebben zullen ook helpen bij de koffiedienst (graag zelf ruilen met anderen als je verhinderd bent):

4 september                   Hanneke en Louis van Beek (035-69 48 030)

18 september                 Marja Teunissen (035–69 21 270)

2 oktober                         Nel van Gooswilligen (035–69 48 403) en                                                      Nely Hofman (035-69 30 478)

Literatuurkring, dinsdag 20 september, 10.15 uur

We bepreken deze ochtend van Konstantin Paustovski: Verhaal van een leven I. Verre jaren.

Verhaal van een leven is wat Paustovski zelf een ‘epische autobiografie’ heeft genoemd.

Het is een omvangrijke serie van 6 delen die loopt van het einde van de tsarentijd tot aan de hongersnoden die voortkwamen uit de Nieuwe Economische Politiek van de Sovjets.

In het eerste deel, Verre jaren, verhaalt Paustovski over zijn jeugd in het tsaristische Rusland: de jeugdvakanties op het platteland, zijn familieleden, zijn ervaringen op school en de gebeurtenissen in Kiev, waar hij opgroeit.

 

 

Open Monumentendag

Op zaterdag 10 september is het Open Monumentendag, ons gebouw is dan geopend van 12.30 – 15.00 uur, met een rondleiding om 13.00 uur en om 14.00 uur.

Fancy Fair

Op zaterdag 22 oktober hopen we weer een Fancy Fair gehouden. Dat wordt dan tevens onze laatste Fancy Fair, zoals we al eerder hebben afgesproken. Uiteraard is daar weer hulp bij nodig, wilt u in ieder geval deze datum vast noteren?

Er zal hulp nodig zijn voor het opbouwen en later weer opruimen van alles, en natuurlijk op de dag zelf voor de verkoop, het schenken van koffie, enz.

Als u helpen wilt, wilt u zich dan aanmelden bij Ineke Meeuwis (06  506 288 29 of i.meeuwis@ziggo.nl ) of bij Marijke Katerberg (035 69 342 76 of gkaterberg@solcon.nl)

 

De vier jaargetijden

Je hoort vaak dat mensen vinden dat de tijd zo snel verloopt. Het lijkt of de tijd steeds sneller voorbij gaat. Er is sprake van een duidelijk verschil tussen het verloop van de tijd als zodanig en onze beleving daarvan. Onze klokken lopen niet langzamer of vlugger, maar wij beleven het tijdsverloop zó dat er verschil optreedt. Wachten, zeggen wij, duurt vaak lang. Een boeiend televisieprogramma gaat snel voorbij. Terugblikkend zeggen we ook wel: het jaar is weer snel voorbij gegaan.

In ongeveer 365 dagen draait onze aarde om de zon. Doordat de aardas een beetje schuin staat verandert de positie van de zon ten opzichte van de aarde, waardoor de verschillende jaargetijden ontstaan: lente, zomer, herfst en winter. Die jaargetijden spelen een belangrijke rol in ons leven. In vroeger tijden, toen de huizen nog niet een verwarming in alle kamers kenden, brandde de haard een bepaalde tijd van het jaar in één kamer. Men zorgde ervoor steeds deuren te sluiten om geen warmte verloren te laten gaan. Tegen kinderen werd vaak gezegd: doe de deur dicht, ben je soms in de kerk geboren? Mensen droegen in de winter winterkleding, buiten èn binnen. Ook het eten verschilde duidelijk in de verschillende seizoenen. ’s Winters at men wintergroenten, ’s zomers zomergroenten.

Het is  door de verschillen tussen de seizoenen dat deze zo’n grote betekenis voor mensen hadden en hebben. Niet voor niets wijdden componisten muziek aan de jaargetijden, zoals Vivaldi  en Joseph Haydn. Maar ook schilders maakten werken, waarin het karakter van de verschillende seizoenen alle aandacht kreeg.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 De vier seizoenen,  van Alphonse Mucha

In deze tijd ondervinden we de gevolgen van de opwarming van de aarde en de verandering van het klimaat. Winters worden, uitgezonderd soms een heel korte periode met zeer lage temperaturen. veel milder. Het voorjaar treedt vroeger op. De zomers kennen echter meer periodes met extreme hitte en droogte. In de herfst treden periodes op met heftige stormen en enorme regenval. De veranderingen van het klimaat werken door in de hele wereld. Toch blijven de jaargetijden nog bestaan. De waardering voor de verschillende jaargetijden is echter niet voor iedereen hetzelfde. Veel jongeren waarderen een warme zomer; veel ouderen zijn blij als de warmte afneemt. Maar de lente maakt iedereen blij. Fris, nieuw groen aan de struiken en bomen, prachtige bloemen aan struiken, en al het nieuwe leven bij dieren, treffen oud en jong. En met de herfst komt weer een verrassende tijd. In de herfst tref je de mooiste kleuren aan. En daarbij is de temperatuur, die in het voorjaar nog vaak tegenvalt, nog heel aangenaam. De winter biedt sterk wisselende aspecten. Sneeuw is, pas gevallen, schitterend. Soms zie je alleen maar pootafdrukken van vogels. Maar helaas is sneeuw op wegen, en zeker opgevroren gedooide neerslag, voor met name ouderen een last. Gladheid vormt immers vooral voor hen een gevaar.

 

Alles overziende is het overigens een opmerkelijke zaak dat onze aarde leefbaar is. Alleen onze planeet staat net niet te ver van, maar ook niet te dicht bij de zon (150 miljoen kilometer, het zonlicht heeft ongeveer 8½ minuut nodig om ons te bereiken) om leven hier mogelijk te maken, naast het feit dat de aarde veel water en een dampkring heeft, nodig voor leven.

De aarde heeft leven voortgebracht met een enorme verscheidenheid. Er is bewust leven ontstaan en ten slotte ook nog zelfbewustzijn bij de mens. Aan de mens is het gegeven te ontdekken dat het heelal 13,8 miljard jaar geleden is ontstaan en dat 4,6 miljard jaar geleden ons zonnestelsel is begonnen tot stand te komen. We weten ook, dat over een 4 miljard jaar de zon enorm zal uitdijen en dan een rode reus wordt, waardoor alle leven hier onmogelijk zal worden. Dan zal de zon krimpen tot een witte dwerg, zo groot als de aarde, om ten slotte eens uit te doven.

 

Dit alles overdenkend kan je alleen maar zeggen: houdt het zo bijzondere leven op aarde zo lang mogelijk in stand, het is het waard, en geniet van de rijkdom die de natuur ons nog biedt.

 

  1. Rob Nepveu

 

 

 

Mens in vakantietijd

een gedicht van Piet van der Bruggen

Een mens te zijn op aarde

in de vakantietijd,

dat is de tocht aanvaarden

waartoe je werd verleid.

 

Dat is je huis verlaten,

naar verre landen gaan.

En telkens wederkeren

als alles is gedaan.

 

De goudvis weer begroeten

en spelen met de kat.

En aan jezelf bekennen

dat je vol heimwee zat.

 

 

 

 


 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.