Maandbrief, januari 2021

is de wens waarmee ik deze maandbrief graag wil beginnen.

We staan aan het begin van een nieuw jaar, waarvan we vooral hopen dat er heel veel dingen weer wel zullen kunnen, die in 2020 al zo lang niet konden:
elkaar weer gewoon kunnen ontmoeten, zonder meteen schichtig een stap achteruit te doen
elkaars gezichtstaal weer kunnen lezen, zonder dat kapje, dat masker, dat zoveel verbergt
onze naasten weer kunnen omhelzen
een kop koffie kunnen drinken na de dienst en even fijn napraten
en nog zoveel meer…
Hoop: u leest erover op allerlei plaatsen in deze maandbrief. Maar ook: ja, er is reden tot hoop, er is weer perspectief, ook daarover leest u in deze maandbrief.

Ik hoop ook u te ontmoeten bij de nieuwjaarsdienst op 3 januari. Anders dan we gewend zijn op de eerste zondag in een nieuw jaar. De dienst begint gewoon om 10.30 uur en niet met een kop koffie en een uitgebreide ontmoeting met elkaar. Wel zal er een kleine oud-en-nieuw-attentie zijn bij het weggaan 😉

Tot slot twee mededelingen:
op 24 december is bij de Kerstavonddienst gecollecteerd voor de Stichting Vluchteling. Deze collecte heeft het mooie bedrag van € 185,- opgebracht. Heel veel dank aan de gevers!
de leden en vrienden van onze afdeling hebben een kalendertje gekregen als kerstattentie. Dat kalendertje is ook gegaan naar enkele niet-leden die op een of andere manier betrokken zijn bij onze afdeling. Er zijn er nog een paar over. Als u iemand bedenkt waarvan u het fijn zou vinden als hij of zij ook een kalendertje zou krijgen, meldt u dat dan even bij ondergetekende.
met vriendelijke groet,
Marijke Katerberg-Muns


Komende diensten, waarvoor u zich kunt aanmelden bij gkaterberg@solcon.nl of 035 69 342 76:

3 januari 2021
Het thema deze ochtend is ‘Tussen vrees en hoop’. We zoeken naar hoopvolle tekens en manieren om staande te blijven in tijden die onze weerstand op de proef stellen. Ds. Peter Korver gaat voor, Marcus van der Heide bespeelt het orgel en Wim en Marja Teunissen zullen enkele liederen voor ons zingen.
10 januari
Een dienst in de Remonstrantse kerk, samen met de Remonstranten, de Doopsgezinden en de Huiskamergemeente. Dr. Hans le Grand gaat voor. Zoals het er nu naar uitziet wordt dit een online-dienst. Nadere informatie volgt.
17 januari
Deze dienst vieren wij samen met de Doopsgezinden en de Huiskamergemeente, met ds. Annegreet van der Wijk als voorganger en Marcus van der Heide als organist. Ook dit wordt naar alle waarschijnlijkheid een online-dienst.
24 januari
Voorganger is Joke Werner, Nico Strubbe bespeelt het orgel.
31 januari
Voorganger is Annemike van der Meiden, Nico Strubbe bespeelt het orgel.


Overige activiteiten:

Cursus ‘Zin in ouder worden’, waarvoor u zich kunt aanmelden bij peterkorver@upcmail.nl
Vijf keer op vrijdagmiddag zijn we met elkaar in gesprek over ‘zinvol ouder worden’, zie ook de vorige maandbrieven.
Op vrijdagmiddag 8 januari stond de vierde bijeenkomst gepland, maar in verband met de lock down wordt deze verschoven naar vrijdagmiddag 22 januari van 14.30 – 16.00 uur.
Het thema is: Hoe ga ik om met verlies?
Deze middag staat onder leiding van ds. Tina Geels en ds. Peter Korver en vindt plaats in de Majellakapel.


Literatuurkring
In de maand december kwam de literatuurkring niet bij elkaar. De eerstvolgende bijeenkomst stond gepland op dinsdag 12 januari 2021, maar als gevolg van de lock down kan dat niet doorgaan. Dat wordt nu dinsdag 16 februari van 10.15 – 12.00 uur. We bespreken dan een klassiek boek, namelijk de Max Havelaar van Multatuli.
Multatuli is een pseudoniem voor Eduard Douwes Dekker en betekent letterlijk ‘ik heb veel gedragen’. Hij schreef Max Havelaar in vier of vijf weken, in september en oktober 1859. Het boek is een scherpe veroordeling van de misstanden onder het koloniale bewind in Nederlands-Indië. Het is een raamvertelling met verschillende door elkaar heen geweven verhaallijnen, waaronder de beroemde vertelling van Saïdjah en Adinda. Onder dit aangrijpende liefdesverhaal gaat een felle aanklacht schuil tegen de uitbuiting en wreedheden waaronder de bevolking van Java te lijden heeft. Aan het slot van het boek richt Multatuli zich in een vlammende aanklacht rechtstreeks tot koning Willem III, die als staatshoofd eindverantwoordelijk is voor de misstanden en corruptie in Nederlands-Indië.
U kunt zich aanmelden bij peterkorver@upcmail.nl


MEER MINA EN SARA!

We hebben elkaar op allerlei manieren een gelukkig nieuwjaar gewenst. We hebben kaarten gekregen, gewoon ‘ouderwets’ via de post en volgens de krant zijn er veel meer verstuurd dan de afgelopen jaren. Ook via de e-mail en WhatsApp ontvingen we goede wensen. Vaak stond op die kaarten iets geschreven over een goede gezondheid, iets over de hopelijk snelle afname van coronabesmettingen en de goede werking van de vaccinaties. Eigenlijk is er geen programma op tv en radio of artikel in de krant dat niet gaat over de gevolgen van corona.
We hopen zo op een beter jaar dan het afgelopen jaar.

Toen ik aan dit stukje wilde beginnen, kwamen mijn dochter en twee kleinkinderen even een kopje thee drinken. Ik vroeg hen wat zij hoopten voor het nieuwe jaar. Mijn dochter antwoordde dat ze het goede van dit coronajaar wilde bewaren en meenemen naar het nieuwe jaar. Als voorbeeld noemde ze dat ze, al was er die vervelende toestand van ‘anderhalve-meter’ en mondkapjes, ook meer tijd had voor goede gesprekken en aandacht voor vrienden. Ze vertelde ook een meer ontspannen gevoel te hebben gekregen, ondanks het thuiswerken en de kinderen helpen met schooltaken doen. Het bracht ook mensen op creatieve ideeën en er werd, zo vond zij, minder geconsumeerd of zoals ze zei ’geconsuminderd’. Het was beter voor het milieu. Het klinkt nu net alsof het een positief topjaar was, maar ik vond het wel mooi, zoals je blijkbaar ook kunt kijken naar de coronatijd.

De kleinkinderen (7 en 10 jaar) vertelden dat ze toen er door de lockdown geen school was ze veel op straat speelden. Ze hadden allerlei nieuwe vriendjes leren kennen, waaronder Mina en Sara. Helaas was dit gezin verhuisd en zagen ze Mina en Sara niet meer zo vaak. Ze misten hen en hoopten af en toe nog eens bij elkaar op bezoek te kunnen. En zoals kinderen zijn, begonnen ze luidkeels te roepen en te schreeuwen: ‘meer Mina en Sara’. Ook zij hadden een positief beeld, dat ze graag wilden voortzetten in het nieuwe jaar.

En wat zou ik u en mezelf toe wensen voor het nieuwe jaar? Ik hoop op een meer ontspannen jaar, zonder angst besmet te worden, zodat we niet meer zo angstig hoeven te zijn.
Want dat is wat ik heb gemerkt, angstig om ergens naar toe te gaan, geen mensen durven ontmoeten, kerkdiensten met slechts een handjevol mensen, die er met hun mondkapje anders uitzien en waar geen koffie mee gedronken kan worden. O, dat die angst toch minder prominent aanwezig zal zijn. Zodat niet de angst de toon voert, maar de verbondenheid met elkaar.

Ik wil tot slot woorden van Abel Herzberg aanhalen, die hij eens in een interview heeft gezegd, naar aanleiding van een gedicht dat hij schreef. Hij zei:
“Ik geloof dat, bewust of onbewust, de mens zich voelt als een snipper. De mensen zijn snippers. De mens die fragment ís, maar hunkert naar eenheid. ‘Deze eenheid is God en wij, fragmenten als wij zijn en fragmenten die wij maken, zijn niet in staat Hem in beeld of in woord en zelfs niet in gedachten te vatten. En wij verlangen dat; wij hunkeren ernaar. Wij zijn niet tevreden met het fragment, wij moeten Eenheid beleven… De eenzaamheid van het fragment maakt ons machteloos. Het probleem is dat mensen voortdurend roepen naar ‘Onze Vader die in de hemelen zijt’, terwijl zij in werkelijkheid ‘Broeder op aarde’ moeten roepen.”

Is dat ‘Broeder op aarde’ niet hetzelfde als roepen om Mina en Sara. Roepen om elkaar. Laten we zo het jaar ingaan, zowel met verdriet over het gemis van het afgelopen jaar als met die wens elkaar te ‘roepen’ en te ontmoeten.

Joke Werner- van Slooten


Dank en Perspectief

Een jaar geleden hadden we nog geen vermoeden van wat ons sinds half maart 2020 te wachten stond. Inmiddels zitten we alweer in een tweede lock down. Immers, het aantal besmettingen is de laatste tijd op een zorgwekkende wijze toegenomen. Strenge regels zijn dus noodzakelijk geworden. Dat is voor allen moeilijk. Het is dan ook begrijpelijk dat mensen gespannen raken. Maar onbegrijpelijk is het toch dat er mensen zijn die tegen alle feiten in doen alsof het corona-virus alleen een onschuldig griepje veroorzaakt. Velen zijn gestorven door dit virus en velen, ouderen en jongeren, zijn er heel ziek door geworden, en mensen die genezen zijn, zijn vaak nog heel lang moe en vertonen nog een aantal andere nare verschijnselen.
Gelukkig zijn de meeste mensen doordrongen van de ernst van de situatie. Zij houden zich aan de regels en proberen besmetting te voorkomen. Zij willen zelf niet ziek worden, maar ook anderen niet besmetten. Zij begrijpen dat vrijheid een groot goed is, maar dat het algemeen belang soms voorgaat en de vrijheid van het individu inperkt.
Maar als we alles overzien zijn er twee positieve dingen die naar voren komen in deze dagen.

Daar is in de eerste plaats dankbaarheid voor wat mensen in deze moeilijke tijd doen om hun medemens bij te staan. Het treft mij hoe, om mij op dit moment daartoe te beperken, in afdelingen van onze vereniging Vrijzinnigen Nederland wordt gezorgd voor het behoud van contact met de leden. Op verschillende manieren, bij ons o.a. door het regelmatige verschijnen van de Nieuwsbrief, maar ook door het mogelijk te maken diensten en andere activiteiten op een verantwoorde wijze te laten doorgaan.
Het valt mij op hoe hier en elders alles wordt gedaan om bv. diensten toch sfeervol te laten verlopen, ondanks alle beperkende maatregelen.
Dank is op zijn plaats jegens al die mensen, bestuursleden en anderen, die zich inzetten voor hun afdeling.

Gelukkig is er nog een ander positief element. Het lijkt zo te zijn dat er verschillende werkzame vaccins ter beschikking komen. Daardoor is er sprake van een zeker perspectief.
Natuurlijk mogen we niet verwachten dat op korte termijn alles weer gewoon wordt. Dat zal nog vele maanden op zich laten wachten. Maar langzaam zal er versoepeling mogelijk worden. Het is als met een tunnel aan het einde waarvan licht is te zien: dat licht komt langzaam dichterbij. Dat geeft hoop, maar we zullen ons nog geruime tijd aan regelgeving van de overheid moeten houden, willen we zo snel mogelijk het virus weten te beheersen.

Ik wens ons allen toe dat in 2021 alles ten goede zal komen.

dr. Rob Nepveu

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *