Maandbrief september 2021

Lieve mensen,

Langzamerhand gaan we echt weer terug naar normaal. Misschien nog een beetje voorzichtig, normaal moet ook weer wennen ☺, maar toch…
De activiteiten vindt u in Verbinding met steeds in de maandbrieven aanvullingen, een goede combinatie.
In september zijn er weer volop mogelijkheden om elkaar te ontmoeten, waarbij ik hier graag de ledenvergadering, op dinsdag 28 september om 20.00 uur, wil benadrukken. Alle leden en vrienden krijgen hier een uitnodiging voor. Deze wordt rond 12 september verstuurd. Mocht u de uitnodiging omstreeks 15 september nog niet hebben, neemt u dan even contact op alstublieft.

De laatste maandbrieven werden opgesierd met foto’s uit de tuin van de Majellakapel, deze keer vindt u echter details van de prachtige ramen in onze
kerkzaal.
Collecteopbrengsten voor doelen elders:
Op 1 augustus is in een gezamenlijke zomerdienst gecollecteerd voor de St. Kinderen in Nood. De opbrengst was € 68,60.
Op 22 augustus was er een ‘hagepreek’ in Naarden Vesting bij Brouwerij Comenius, op Bastion Nieuw Molen. De weersverwachting was erg slecht, maar uiteindelijk viel dat erg mee. De eerste druppels vielen pas rond een uur of 12. Het was een mooie en verrassende dienst. Voor wie het gemist heeft: een gedeelte kunt u terugkijken op YouTube, ga daarvoor naar https://www.youtube.com/watch?v=APz4-XVw8Jc.
De opbrengst van de collecte was bestemd voor de Vrienden van C’est la Vie: € 214,88.

Ten slotte een opmerking over het streamen van de diensten: in principe willen we dat blijven doen, maar niet altijd is er iemand beschikbaar die dat kan verzorgen. In de toekomst zullen dus niet meer àlle diensten gestreamd worden.

Marijke Katerberg-Muns
Laat de hoop niet varen…
Afgelopen zaterdag mocht ik na anderhalf jaar voor het eerst naar een concert. Het was heerlijk om eindelijk weer eens live te genieten van prachtige barokmuziek en liederen gezongen door een counter tenor.
Al meteen bij het eerste lied moest ik denken aan hoe wij de huidige tijd beleven. Een vertaling van dit lied (psalm 43:5) luidt:
Wat ben je bedroefd, mijn ziel,
en onrustig in mij?
Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven,
mijn God die mij ziet en redt.
wat ben je bedroefd, mijn ziel.
Vaak hoor ik dat mensen moeite hebben met deze tijd. In de eerste plaats de wereldwijde pandemie die maar duurt en duurt. Dan onlangs in het nieuws het IPCC rapport van de VN over het klimaat. Dat rapport is echt meer dan “alleen maar” een wake up call. De temperatuurstijging gaat sneller dan we dachten. De invloed van de mens is niet meer ‘zeer waarschijnlijk’, maar ‘onbetwistbaar’. De weersextremen nemen toe en ik herinner aan de overstromingen in Limburg, België en Duitsland. Enerzijds stijgt de zeespiegel in Noord Europa, terwijl de woestijn oprukt in Zuid Europa.
Nu staat het nieuws weer bol van de toestand in Afghanistan. Beslissingen die genomen moeten worden in ons land over deze toestand, maar ook over andere belangrijke kwesties in ons land worden te traag genomen of uitgesteld. De regering laat het zitten, lijkt het, omdat er geen beslissingen worden genomen over wie met wie wil samenwerken.
Ik hoorde mensen hun zorg uiten:

“Wat is het toch met deze tijd?”
“Zoveel onrust” “Het lijkt wel of we gestraft worden”
“En we hebben ook al zo’n slechte zomer”

Maar: en:
Sinds onheugelijke tijden
Staat de hoop geschreven
Dat ooit grote woorden als
‘verzoening’ – ‘leed geleden’ –
‘ mensenrecht’ – ‘schoon water’ – ‘vrede’
tot een nieuwe wereld worden
eindelijk de echte!

In naam van hen
Die vóór ons waren
En omwille van hen die na ons komen
Blijf die grote woorden dromen –
Laat de hoop niet varen.
(Huub Oosterhuis)

Nu het stortregent
en ieder ding verdwijnt
in ’t overwegend
en onbelijnd
geweld van overvloed,
wordt mij bewuster wat ik geloven moet:
men kan geruster
zijn als de ramp losbreekt
over het leven,
dan waar de lamp verbleekt
in angst en beven,
want in de overmacht
van ’t reppend oerbegin
zet God weer onverwacht
herscheppend in.
(Guillaume van der Graft)

Joke Werner

Komende diensten (in de Majellakapel, tenzij iets anders bij de dienst vermeld):
5 september
Dit is de eerste dienst weer na de zomerdiensten en weer “gewoon” in de Majellakapel. Dr. Hans le Grand gaat voor en Marcus van der Heide is de organist.
12 september
Deze dienst, waarin ds Peter Korver en ds Annegreet van der Wijk samen voorgaan, wordt gevierd met de Doopsgezinden en de Huiskamergemeente samen. Het thema is ‘de kunst van het leven’. Dat is niet toevalligerwijs hetzelfde als dat van het Fotofestival in Naarden-Vesting (‘The Art of Living’). We bekijken enkele foto’s over de kunst om het goed met jezelf, met een ander, met de samenleving als geheel te hebben, ook in tijden van tegenspoed of corona. We oriënteren ons op het boek Prediker, waarin iemand aan het woord is die worstelt met het leven… “Ik kreeg een afkeer van het leven” maar ook “Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven.” Nico Strubbe is de organist.

19 september
Een speciale bijeenkomst, op haar eigen bijzondere wijze ingevuld door Reina Geuzebroek.
Deze zondag is het begin van de vredesweek. Thema van de bijeenkomst is Vrede in relatie tot het oude testament. Dat wordt besproken aan de hand van het boek Esther uit het oude testament. Mocht u tijd hebben dan is het misschien aardig om het boek vooraf even door te lezen. Het verhaal wordt in grote lijnen samengevat weergegeven. Dit is nodig om te komen tot uitleg bij de overweging.
26 september
Een dienst in de Doopsgezinde kerk, met Ineke van de Kuil als voorganger.
3 oktober
Deze zondag gaat Joke Werner-van Slooten voor. Marcus van der Heide bespeelt het orgel.

Koffiedienstrooster (zo nodig graag zelf ruilen met anderen als je verhinderd bent):
5 september Hanneke en Louis van Beek (035 – 69 48 030)
12 september Tijn Kappelle (06 13 78 46 70) en Marja Teunissen (035-69 21 270)
19 september Nely Hofman (035-69 30 478) en Nel van Gooswilligen (035-69 48 403)
3 oktober Hanneke en Louis van Beek (035-69 48 030)

Literatuurkring, dinsdag 21 september, 10.15 uur
Deze ochtend bespreken we het boek Grand hotel Europa, van Ilja Leonard Pfeijffer. Omdat het een dikke roman is gaat het vanmorgen alleen over de eerste helft, t/m hoofdstuk 12.
De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.
Grand Hotel Europa is de grote roman van Ilja Leonard Pfeijffer over het oude continent, waar zoveel verleden is dat er voor toekomst geen plek meer is en waar het meest reële toekomstperspectief geboden wordt door de exploitatie van dat verleden in de vorm van toerisme. Het is een theatraal en lyrisch boek over de Europese identiteit, nostalgie en het einde van een tijdperk.

Fancy Fair, zaterdag 27 november
Zoals in de vorige maandbrief gemeld heeft het bestuur, in overleg met Nel en Constance van Rooijen, besloten om dit najaar de Fancy Fair weer te laten plaatsvinden. Wel willen we nu vast melden dat dit helaas ook de laatste keer zal zijn. Veel van de mensen die altijd enthousiast meehielpen kunnen dat niet meer, daardoor wordt het te veel werk voor de anderen. Na heel veel jaren zal er helaas aan deze traditie een eind moeten komen.
We hopen deze laatste keer nog een mooie opbrengst te halen.
De boekenmarkt, die overzichtelijker is en minder werk met zich meebrengt, zal nog wel doorgaan. Doordat het al twee jaar geleden is dat er een boekenmarkt was, is er op dit moment geen ruimte voor nieuwe inbreng van boeken. Na 27 november hopen we weer plaats te hebben.

De CCIV stuurde ons het volgende persbericht door over het nieuw programma 2021-2022 in het 50e jubileumjaar van de CCIV, zie ook www.cciv.nl
Gelukkig kunnen we in dit jubileumjaar voor het komende seizoen weer een mooi programma met interessante lezingen aanbieden. U leest alles over deze lezingen, die zeer verschillende onderwerpen behandelen, in het in september te verschijnen programmaboekje 2021 – 2022. Bij vrijwel alle kerken in Naarden en Bussum en in de bibliotheek op het Wilhelminaplantsoen kunt u deze brochure meenemen.
Nog altijd hebben mensen in deze verwarrende en onzekere tijden er behoefte aan om stil te staan bij een bepaald onderwerp. Het gebruikelijke brede en vlugge aanbod van al datgene wat er om ons heen gebeurt, waarover in de media en op de sociale media wordt bericht, is niet voldoende. Mensen willen graag even iets meer tijd nemen om zich ergens in te verdiepen.
Aan deze behoefte wil de CCIV graag tegemoet komen door interessante sprekers te vragen om een onderwerp met ons uit te diepen. Er is een breed scala aan lezingen rond thema’s als religie, filosofie, natuur, cultuur, etc. met o.a. sprekers als Özcan Akyol, Sytze de Vries, Jelle van Baardwijk, emeritus hoogleraar Frans W. Saris en Alexander Rinnooij Kan.

“Zijn wij allen schuldig?”

In streng-protestantse kringen heerst een diep besef van menselijke schuld. Men gaat ervan uit dat de mens tot niets goeds in staat is. Tegelijk gaat men uit van God als de soevereine heerser over alles. Het is, zo menen zij, alleen aan God om te beslissen wie er naar de hemel zal gaan en wie naar de hel. Dat is de betekenis van het begrip predestinatie of voorbeschikking. Daarom leven mensen die dit geloof aanhangen in een voortdurende angst. Soms voelt men dat men tot de “geredden” behoort, om even later weer terug te vallen in een grote mate van onzekerheid en angst. Het mensbeeld is hier dus uitermate zwart.
Hoe anders is dat bij vrijzinnigen en humanisten. Zij zien de mens als zijnde in staat het goede, maar ook het kwade te doen. Men gelooft in de mens als een wezen dat redelijk en zedelijk kan leven. In onze tijd is het Rutger Bregman die deze optimistische visie huldigt, getuige zijn boek De meeste mensen deugen. Natuurlijk heeft hij ook weet van slechte mensen, die tot de meest afschuwelijke dingen in staat zijn. Maar de meeste mensen deugen wel.
Je hebt kunnen zien hoe tijdens de moeilijkste perioden van de coronacrisis mensen elkaar echt hebben gesteund. Bij rampen zie je ook steeds hetzelfde, evenals bij de moord op mensen, zoals Peter R. de Vries. Mensen staan elkaar bij.
Maar in deze tijd zie je ook, dat in feite alle blanke mensen worden weggezet als racisten. Ja, eigenlijk mag je niet meer spreken over blanke mensen, maar moet je spreken over witte mensen. Maar er zijn geen witte mensen, of ze moeten heel erg ziek zijn.
De slavernij is gelukkig al lang afgeschaft. En geen nu levende blanke heeft met slavernij iets te maken gehad. Slaven, of zoals dat nu heet “tot slaaf gemaakten” – maar wat is een slaaf anders dan een in die positie gebrachte – zijn er niet meer, daar waar blanken leven. Dat is in onze ogen vanzelfsprekend. Ik kan mij dan ook niet aangesproken voelen door excuses, namens mij uitgesproken, ten aanzien van slavernij. Ik kan hoogstens zeggen dat àlle slavernij volstrekt uit den boze is. En evenzeer wijs ik alle denigrerende vormen van behandeling van mensen op grond van etnische of enige vorm van seksuele geaardheid af. Zo zijn de meeste mensen geen racisten. Maar het verbieden van termen als man, vrouw, jongen en meisje, blank, neger, enz., gaat mij te ver.
Het lijkt wel of ons voortdurend schuld wordt aangepraat. Het gaat al zo ver, dat docenten moeten uitkijken of ze niet een politiek incorrecte term gebruiken. Zelfs teksten van oudere boeken worden onderzocht om te zien of ze nog wel deugen.
We moeten stellen, dat we over het algemeen wel deugen en ons geen algemene schuld laten aanpraten.
Hopelijk raken we nu met de coronacrisis ook de “viruswaanzinnigheid” en de “schuldwaanzinnigheid” kwijt. Laten we elkaar met respect bejegenen. Dat komt onze samenleving ten goede. Laat men met elkaar een gesprek met wederzijds respect voeren en geen haatvol debat. Dat laatste leidt nergens toe dan tot verbittering en in het ergste geval geweld.

dr. Rob Nepveu

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *