Weekbrief 10 april 2020

Lieve mensen,

Pasen, een bijzondere feestdag, zowel voor de kerk als in de huiselijke kring. Dit jaar wordt deze dag op een andere manier gevierd dan anders: geen bezoek, veel mensen zitten alleen. Gelukkig is er nog steeds de telefoon en kunnen we op die manier elkaar in gesprekken opbeuren.

Er is een dienst opgenomen vanuit de Doopsgezinde kerk met ds. Peter Korver en ds. Annegreet van der Wijk als voorgangers. Via onze website kunt u die bekijken en beluisteren: www.majellakapel.nl . Net als afgelopen week krijgt u daar via de nieuwsbrief een link voor.

In Naarden-Bussum willen de kerken tekens van hoop zijn in deze moeilijke tijd van de coronacrisis. Zij hebben met elkaar het initiatief genomen om zichtbaar bereikbaar te zijn. Wij doen hieraan mee. Voor de Majellakapel hangt een spandoek dat ook te vinden is bij de andere deelnemende kerken. Zij presenteren zich met elkaar ook op www.kerkencorona.nl . Een foto van het spandoek ziet u rechts bovenaan, in plaats van het gebruikelijke logo.

Ik wens u goede dagen toe en hoop, dat u steun zult ervaren, door het kijken of luisteren naar een dienst via Internet, door telefonische gesprekken, door het lezen van deze weekbrief waarmee we proberen de onderlinge band te blijven vasthouden, of door te genieten van de prachtig uitbottende natuur!
Marijke Katerberg-Muns

Pasen 2020

In de afgelopen maanden zijn we meer dan ooit tevoren tot de conclusie gekomen dat heel veel niet maakbaar is gebleken. We zien hoe de ‘machtige’ mens vooral kwetsbaar is gebleken en door een onooglijk virus is lamgelegd. Deze werkelijkheid doet de vraag opkomen: hoezo Pasen 2020? Meer dan in de jaren hiervoor heeft bovenstaande titel een lading die we nu niet alleen maar ‘even’ lezen. Het roept althans bij mij allerlei vragen op die me dwingen tot introspectie.

We vieren Pasen. Voor mij is de belangrijkste reden dat door het symbolische verhaal van de verrijzenis van Jezus er vertrouwen is in toekomst. Het leven staat niet stil. We gaan door.
Dat laatste zou de leidraad in deze tijd moeten zijn.

Ja, we zijn kwetsbaar, en met die erkenning kunnen we ons inzetten om te laten zien wat we ondanks die kwetsbaarheid wél kunnen.

Nelson Mandela heeft tijdens zijn inaugurele rede gesproken over de kracht en de kwetsbaarheid van de mens. Hij zei o.a.:

‘Wij zijn geboren om de glorie van God die in ons is, te openbaren.’

Als ik daar over doordenk, zie ik die glorie van God. Ik zie veel acties die spreken van die glorie. Ik hoor niet alleen Erbarmen uit de Mattheüs, ik zie het ook om mij heen. Ik merk dat we dat virus niet de winnaar willen laten zijn, want we laten ons niet klein krijgen.

We vallen – helaas veel mensen moeten hun geliefden missen – maar we staan ook weer op.

Bovenstaande zin is voor mij er één om op te kauwen. Toch weet ik, voel ik, dat het verdriet van de een troost van anderen doet ontstaan. Ja, we zijn soms eenzaam door de noodzakelijke isolatie, maar we ervaren ook verbondenheid: Een telefoontje (de telefooncirkel wordt steeds groter!), boodschappen die gedaan worden, een kaart die in de brievenbus ligt en soms uit onverwachte hoek. Het is een tijd van tegenstellingen: eenzaamheid en verbondenheid en troost. Het lijkt al Pasen: dood en opstanding. Donker en licht. Verdriet en blijdschap. Vallen en opstaan. Mooier dan dat ik het kan zeggen zingt Leonard Cohen in zijn ‘Lofzang’ o.a. deze woorden:

‘In alles zit een barst
Dat is hoe het licht binnen komt!’

Laten we de natuur zoals die zich nu aan ons vertoont als ons grote voorbeeld nemen en die zo troostrijk is. Want enkele maanden geleden leek veel dood, kale bomen, dorre takken, grauw en grijs. En nu:

De hoogste tijd (Willem Wilmink)

Alles is in de natuur
vol met nieuwe dingen,
wulp en vink en tureluur
gaan hun liedje zingen.
Kievit vliegt de ruimte door
of hij ’t nog moet leren
en de koekoek stelt zich voor:
vele, vele keren.

Kuikens komen uit hun schaal,
dan zijn ze geboren
en je kunt de nachtegaal
hier en daar al horen.

Appelbomen komen uit
in een bloesemregen,
sleedoorn, meidoorn, fluitekruid
bloeien langs de wegen.
Dotterbloem en anemoon,
die gaan ook beginnen,
wilgenkatje, zilverschoon,
alles gloeit van binnen.

Alles is in de natuur
door iets nieuws bevangen,
alles is vol liefdevuur,
alles wekt verlangen.
Het hele gedicht spreekt van ‘nieuw’, van ‘begin’, van ‘geboren’. Zo wil ik deze tijd ervaren:
‘nieuw begin, opnieuw geboren’. Zo Pasen te vieren en vervuld te zijn van een liefdevuur, zoals Jezus.
Zorg goed voor uzelf en elkaar.
Joke Werner

Relativeren

Dagelijks worden wij geconfronteerd met informatie over het coronavirus en allerlei beschouwingen in verband daarmee. Het is wel duidelijk dat heel veel mensen economische schade ondervinden, doordat men zijn bedrijf heeft moeten sluiten voor een bepaalde periode of doordat mensen nauwelijks meer een winkel binnengaan en iets kopen. Dit is triest voor al die mensen van het midden- en kleinbedrijf (het MKB).

De voortdurende reeks berichten over het virus en alle problemen die daardoor ontstaan maken ons angstig en bezorgd. Het is daarom goed, dat er ook af en toe een relativerend geluid te horen valt. In dat geval wordt erop gewezen dat ook een “gewone” griep bij kwetsbare groepen dodelijke gevolgen heeft en dat, natuurlijk, elke dode veroorzaakt door het coronavirus, te betreuren valt, maar dat men het dodental moet relateren aan het bevolkingsaantal (bij ons 17 miljoen).

Dit soort vormen van relativerend denken wekt soms boosheid op bij mensen die relativeren gelijk stellen aan bagatelliseren. Maar dat is onjuist. De corona-griep is een heel nare ziekte, maar gelukkig in de meeste gevallen niet zo ingrijpend. Velen merken er niets of weinig van. Maar er zijn er genoeg die door het coronavirus zwaar ziek worden. Bagatelliseren is dus volstrekt verkeerd.
Maar enige vorm van relativeren kan ons helpen te voorkomen dat we in paniek raken of depressief worden.

Er zijn ook uitingen van humor met betrekking tot het virus in omloop. Ook humor helpt de situatie even te relativeren. Relativeren zonder te bagatelliseren kan ons helpen deze tijd door te komen.
dr. Rob Nepveu

De redactie van de weekbrief heeft ter illustratie wat voorbeeldjes van humor toegevoegd:

APRILMORGEN een gedicht van Pol de Mont (Vlaams schrijver en dichter die leefde van 1857 tot 1931)
De merel was zo wonderzoet aan ‘t fluiten
in de oude vlierboom..
Ik schoof mijn venster op en keek naar buiten
als in een droom.
Heel de appelgaard stond vol met roze knoppen
– ‘t was half april –
en van die knoppen vielen pareldroppen
in ‘t ochtendstil!
En gans de aarde en al die bloemenbomen,
‘t laaide als een vuur
en ‘k voelde: God was op aard gekomen
in ‘t heerlijk lentemorgenuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *